Soms ziet de dader (alhoewel dader hier wat zwaar weegt) zichzelf als slachtoffer. In dit geval is het de persoon die roddelt en anderen afmaakt en een verhaal vertelt dat ergens ontstaan is uit het niets - maar misschien wel goed voelde?
De Dag dat de Bron niet Stroomde
Er was eens iemand die altijd aanwezig was of iemand waar je eigenlijk altijd kon op rekenen als je iets niet wist, zag ze meteen de oplossing. Laten we haar de 'Lijm' noemen. Ze luisterde naar de verhalen van anderen, droeg hun frustraties, begreep hun uitvallen en vergaf hun stiltes. De mensen om haar heen vonden dat prettig. Ze zagen haar niet als een mens met een eigen rugzak, maar als een voorziening (bron). Zoals water uit de kraan: het is er altijd.
Maar hier is de harde waarheid over mensen die alleen maar nemen: "Ze haten de kraan zodra er even geen water uitkomt.
Ze haten de bron als die ineens tijd voor zichzelf nodig heeft of gewoon voor zichzelf tijd opeist of je duidelijk toont dat jouw veranderende agenda een grens is waar ze kiest voor zichzelf te zorgen.
Op een dag was de Lijm op. Ze had zelf een storm te trotseren. Ze had geen ruimte voor het geklaag van de ander, geen energie om weer de puinhopen van een ander op te ruimen. Ze trok zich terug. Niet uit boosheid, maar uit zelfbehoud. Ze hield nog even vol met vragen: Hoe gaat het met je?" Maar ze gaf op omdat de omgeving duidelijk aangaf ruimte nodig te hebben. Dus deed ze dat! Ze gaf ruimte ....
en ze bedacht zich - die ruimte ga ik mezelf ook geven. Ik ga leven vanuit mijn hart tot andere harten.
De reactie van de omgeving was niet: "Hoe gaat het met je?"
De reactie was verontwaardiging. De mensen die het meest van haar zachtheid hadden geprofiteerd, werden haar grootste critici. Omdat ze niet kregen wat ze wilden, veranderde hun "dankbaarheid" in gif. Ze begonnen te roddelen. Ze maakten haar zwart. Ze zeiden: "Ze is egoïstisch geworden," terwijl ze eigenlijk bedoelden: "Ze dient mijn ego niet meer."
Even een spiegel van de coach ...
Dit is wat er gebeurt wanneer empathie wordt verward met een vrijbrief voor egoïsme. We leven in een maatschappij waar velen denken dat hun eigen verhaal het enige is dat telt. Dat hun pijn hen het recht geeft om de ander af te slachten zodra die niet meer "levert". Meer nog ze gaan dan vanuit datzelfde egoïsme - op zoek naar anderen die zich hun niet goed voelen om zelf belangrijk te zijn.
Succes in het leven
— echt, menselijk succes —
meet je niet aan hoeveel mensen voor jou rennen.
Je meet het aan hoe jij reageert wanneer de persoon
die er altijd voor je was, jou even niet kan dragen.
Als iemand die jarenlang goed geweest is - zwart gemaakt wordt of afgeschreven - op het moment dat zij het moeilijk hebben, dan zegt dat niets over die persoon. Het zegt alles over 'gebrek aan diepgang' van de andere persoon - van de roddelaar die het misschien nu ook moeilijk heeft maar niet verder wenst te kijken.
Empathie is geen eenrichtingsverkeer.
Wie alleen houdt van een ander zolang die "nuttig" is, houdt niet van de persoon,
maar consumeert de mens.
.... En het probleem met consumptie? Als het op is, gooi je de verpakking weg.
Maar een mens is geen verpakking.
De wet van waar leiderschap ...
Uiteindelijk is er een grens tussen hen die enkel consumeren en degenen die werkelijk creëren. De roddelaar kijkt naar wat hij niet krijgt is voortdurend negatief en gespeeld positief. De positieve, de kampioen, het Succes, leiderschap kijkt naar wat het kan betekenen.
Echte BE-Lievers begrijpen dat succes geen individuele sprint is,
maar een gedeelde frequentie.
Zij passen de CABU-wetten niet toe om boven de rest te staan,
maar om de verbinding te versterken
BE-Lieve
je mental coach Lieve
0 Comments